Os tubos de titanio con acabado en quente comezan cun tocho quentado a entre 850 °C e 950 °C. A esa temperatura, o titanio abrandase o suficiente como para ser extruído ou perforado nunha cuncha oca. Debido a que o metal está por riba do seu punto de recristalización todo o tempo, as tensións internas non se acumulan. O que se obtén é un tubo cunha estrutura de gran groso e relaxado e unha superficie cuberta por unha capa de incrustacións de óxido escuro. Elimínase esa incrustación cun baño de decapado rápido, pero a superficie nunca ten un aspecto tan bonito como o produto acabado en frío. O control dimensional tamén é máis flexible: o grosor da parede adoita variar aproximadamente nun ±10 %. Iso está perfectamente ben para tubos de titanio de parede grosa que transportan produtos químicos corrosivos ou auga de mar, onde a prioridade é a contención da presión e o custo por metro. As sen costura extruídas en quente manexan paredes máis pesadas e diámetros maiores, a miúdo especificados para compoñentes estruturais e tubaxes industriais de alta presión.

Tubos de titanio con acabado en frío Imos un paso máis alá. Collemos ese oco acabado en quente, deixámolo arrefriar e logo pasámolo por un muíño de pilger ou unha mesa de estiramento a temperatura ambiente. Aquí é onde as cousas se volven caras pero precisas. O traballo en frío alonga e endurece os grans. Despois recocémolo nun forno de baleiro para restaurar a ductilidade e repetimos o ciclo tantas veces como o requira o grosor final da parede. Un tubo de 6 mm cunha parede de 0.5 mm normalmente necesita tres pasadas de laminación en frío con dous recocidos intermedios. Tolerancias de ata ±0.05 mm, unha superficie lisa e brillante e maior resistencia á tracción. Os procesos de estiramento en frío poden conseguir un acabado superficial superior, tolerancias máis pequenas e mellores propiedades mecánicas.